Blog

Goede zorgen in de zorg (18-03-2019)

Afgelopen week overkwam mij iets waar ik nog steeds een beetje van in de war ben. Ik bedacht spontaan om me aan te melden bij een zorgbureau of een instelling om mijn deskundigheid aan te bieden. Met aanbieden bedoel ik dat mensen niet mijn consultprijs hoeven te betalen. Dat ik graag in dienst zou willen op een nul-uren contract, of op basis van wat zij te bieden hebben. Ik had me goed voorbereid, mijn cv netjes klaarliggen, eigen vragen opgeschreven en begon enthousiast aan mijn belronde.

Mijn eerste poging mislukte omdat ik geen diploma’s heb als verzorgende of helpende, begrijp ik. Maar ik was niet zo snel van mijn padje en vertelde wat ik WEL allemaal kon maar helaas.

Mijn tweede pogingen mislukte omdat ik TE professioneel ben. Ze konden mij niet betalen en ook nadat ik had uitgelegd dat ik niet als ZZP-er betaald hoef te worden is het me niet gelukt.

Ook was men bang dat ik de cliënten mee naar mijn praktijk zou nemen. Het was dan belangenverstrengeling en dat was niet de bedoeling

En bij weer iemand anders hoorde is dat ik TE spiritueel ben, dat ik niet een aura MAG waarnemen.

Nu meen ik me te herinneren dat er een enorme werkdruk is in de zorg. Ik lees en hoor zoveel schrijnende verhalen, ook hele goede voor alle duidelijkheid maar ook heel veel schrijnende verhalen en dat raakte mij tot diep in mijn hart. Hoe kan het zo mijmerde ik, dat er zoveel mitsen en maren zijn. Hoe kan het dat ik word geweigerd terwijl ik graag een mantelzorger wil ontlasten, een man of vrouw inzicht wil geven in het proces van dementie, de zorg wil ontlasten door samen te kijken naar extreem en/of onrustig gedrag zodat ik wellicht, net als bij mijn moeder, kan ondersteunen.

Ik werd er verdrietig van. Niet voor mijzelf. Ik heb een goed lopende praktijk. Ik geef prachtige cursussen en lezingen. Ik werd verdrietig omdat het mijn is ervaring dat de zorginstanties druk zijn met voldoen aan de opgelegde regels die de boventoon zijn gaan voeren waardoor de persoon waarover het gaat, de mens met dementie, niet meer centraal staat.


Reageer op deze blog




08-04-2019 Agnes Kodden
Beste Trijnie, je hebt in mijn ogen in ieder geval je passie getoond om te helpen. Dat dit helaas nu op dit moment niet voldoende is om te kunnen helpen in de zorg, is inderdaad heel verdrietig en schrijnend....misschien heb je toch iets in beweging gezet door je daad.....iets wat nu nog niet zichtbaar is, maar wie weet doorwerkt in de mensen, met wie je gesproken hebt.... Hartklankgroet, Agnes

Geef hier uw reactie
Uw emailadres wordt niet gepubliceerd maar alleen gebruikt voor persoonlijke communicatie.