Terug naar Doel

Aandacht

Op dit moment wordt er gelukkig al veel over dementie geschreven en zijn er verschillende programma's op tv. Het gaat dan voornamelijk over de kwaliteit van zorg, thuis blijven wonen of opname en de ernst van de ziekte. Steeds valt het me op dat je nauwelijks iets leest of hoort over de diepere lagen die verborgen liggen in deze ziekte. Omdat ik zelf heb ervaren dat de ziekte duidelijk twee kanten heeft, wil ik met deze site een ander geluid laten horen.

Een geluid waarbij de nadruk ligt op de zieke mens en zijn familie. Maar ook bij de zorg die in sommige gevallen mag leren anders om te gaan met deze mensen en over artsen die mijns inziens soms vergeten dat in mensen met dementie iemand woont namelijk de persoon die hij of zij altijd is geweest en altijd zal blijven, net als bij alle zieke mensen. De ziel is uit de zorg heb ik wel eens gedacht de laatste jaren. En dat betreft niet alleen deze groep mensen. Ouderen, of ze nou ziek zijn of niet, verdienen onze aandacht in het geven van zorg.

Maar wat is goede zorg?

In Nederland is de zorg goed, of niet! Wat is er dan zo goed aan deze zorg? Zorgen wij goed voor onze zieken in de ziekenhuizen, onze bejaarden in de zorgcentra of onze dementerende in de hiervoor speciale huizen. Waar is de betrokkenheid en de empathie. Met mijn moeder heb ik in al die jaren ontelbare, op zijn minst onpersoonlijke ervaringen meegemaakt in gesprekken met de artsen die mijn moeder begeleiden. Deze ervaringen hebben mij het gevoel gegeven dat de ziel uit de zorg is en ik wil heel graag de ziel terug in de zorg. Dat er oprechte aandacht en belangstelling is voor de beleving van ieder ziek mens, dat je er toe doet wanneer je ziek bent en dat de zieke of dementerende mens met de juiste intentie wordt behandeld. Ik herinner mij het volgende:

Ik loop met mijn licht dementerende moeder door de ziekenhuisgangen op zoek naar de dokter. Ze loopt met een rollator en heeft geen idee waar ze is. Het begon al bij binnenkomst bij de eeuwigdurende draaideur die voor mijn moeder geen begin en geen einde heeft. Ze blijft rondlopen tot ik haar bij de arm neem. Ik vraag waar ik moet zijn en een keurige dame wijst ons de weg. We melden ons netjes op de goede afdeling en wachten in de ongezellige wachtruimte van een ziekenhuis.

Mijn moeder kijkt naar een mooie poster en bestudeert wat daar op staat, ogenschijnlijk zeer geinteresseerd. Ze is gespannen omdat ze deze dokter niet kent. Ze heeft voor het eerst een afspraak bij hem omdat ze zo vreselijk moe is. We wachten niet lang, gelukkig. Een vrij jonge arts roept haar naam. Mijn moeder hoort het   »





niet en ik vertel haar dat we aan de beurt zijn. Ze schrikt, pakt de rollator en loopt totaal de verkeerde kant op. De dokter, die zich allang heeft om gedraaid, heeft het niet in de gaten. Hij zit al achter zijn bureau en ziet voor het eerst het dossier van mijn moeder. Het is een heel dik dossier, ze is 78 jaar en heeft het nodige meegemaakt.

Wanneer ik met mijn moeder binnen kom, stelt hij zich voor en we mogen gaan zitten. Het is een tijdje stil. De dokter leest, en leest, en leest. Mijn moeder wacht, als een geduldig kind tot hij haar de eerste vraag stelt. Slikt u nog..? Er komt een moeilijke naam van een bepaald medicijn. Mijn moeder kijkt mij vragend aan. Ik kijk naar de arts en zeg, hoe kan ze dat nou weten, ze is dement maar hij is al weer aan het schrijven en lezen en kijkt voortdurend op het computerscherm.

Hij is niet onaardig. Af en toe kijkt hij mijn moeder aan zonder iets te zeggen of te vragen. Mijn moeder raakt hier van in de war. Hij ziet haar niet echt omdat hij erg druk is met het hele pakket informatie. Dan de volgende vraag, waarom bent u hier? Waarop ik uitleg dat ze moe is en nog maar 1 nier heeft. Hij kijkt haar niet aan en gaat door met zijn aantekeningen. Dan gaan we naar een onderzoekskamer. Ik ga mee om haar te helpen met het uitkleden, dat gaat niet makkelijk kan ik je zeggen. Deels omdat ze beginnend dement is, deels omdat ze onzeker is en uit haar 'goede doen' zoals ze dat zelf zo mooi omschrijft.

De dokter wacht en is ongeduldig waardoor mijn moeder nog onrustiger wordt. Daar ligt ze dan, een oude vrouw die als mens genegeerd wordt door deze dokter die alleen maar oog heeft voor de papierwinkel die hij dossier noemt. Hij onderzoekt haar keurig, echt, helemaal niets op aan te merken, betrekt mij zelfs bij het onderzoek maar hij ziet mijn moeder niet. Ik mag haar weer aankleden. De dokter stelt vast dat ze een rare plek op de borst en het sleutelbeen heeft. Mijn moeder schrikt en zegt, ik heb geen pijn hoor dokter, ik ben alleen maar moe. Hij geeft geen antwoord, negeert mijn moeder en loopt alweer terug naar zijn kamer.

Er moeten foto's gemaakt worden. Terug in zijn kamer is hij druk aan het schrijven wat zijn bevindingen zijn. Een nieuwe afspraak wordt gemaakt en klaar is hij. Dank u wel hoor dokter, zegt mijn moeder. Ik denk, waarom bedankt mijn licht dementerende moeder deze arts. Hij heeft haar niet daadwerkelijk aan gekeken, niet de moeite heeft genomen zich in te leven, niet daadwerkelijk naar haar geluisterd en niet heeft aangevoeld dat 1 vriendelijk woord al voldoende zou zijn geweest om haar gerust te stellen. Het is me altijd bij gebleven.
  


Terug naar Doel