Blog

Actuele blog. Voor andere blogs, zie het archief aan de rechterkant

Boek

12-01-2016 16:02

Stilletjes trek ik mij terug in mezelf. Het voelt als innerlijk stil worden. De ruis van de wereld wil ik vandaag niet binnen laten komen. Het terugtrekken in mezelf voelt altijd als thuiskomen. In de stilte van mijn hart begrijp ik mezelf beter dan wanneer ik de focus op ‘buiten’ heb. Soms vraag ik me af waarom dat de ene dag meer aanwezig is dan de andere dag. Vandaag vraag ik me dat niet af en ben ik alleen maar stil. En in die stilte denk ik terug aan het proces van dementie wat ik met mijn moeder heb mogen ervaren.

Is dat niet wat mijn moeder uiteindelijk heeft gedaan, naar binnen keren? Los van al die vreselijke momenten van angst en ontreddering was daar steeds de sereniteit van ‘naar binnen keren’. Wanneer ik daar aan terug denk kan ik alleen maar in verwondering stil zijn. In deze momenten van naar binnen keren ontstond tussen ons een diep gevoel van liefde. Vaak zonder woorden alleen maar bij elkaar zittend. Soms met woorden, die ik altijd begreep hoe gebrekkig deze woorden ook klonken.

Het is nu bijna een jaar geleden dat mijn moeder stierf. Na een periode van rouw merk ik dat er ruimte is om erover te vertellen. Ik wil die andere kant van dementie vanuit mijn eigen ervaring uitwerken in een boek. Mijn moeder heeft mij zoveel gegeven dat ik in dit proces inzicht wil geven in de diepe verwerkingsprocessen die hand in hand gaan met de enorm heftige periodes van frustratie en boosheid immers; zonder donker is er geen licht, zonder de nacht is er geen dag, zonder de maan is er geen zon. In het donker van de nacht hebben we de maan nodig om ons bij te schijnen. In het licht van de dag ontvangen we de zon als een liefdevolle koestering en kunnen we weer verder. Dementie anders bekeken belicht een andere kijk en daarover zal ik schrijven in het boek.