Blog

Actuele blog. Voor andere blogs, zie het archief aan de rechterkant

De juiste toon

28-08-2015 15:27

Op deze site belicht ik een andere kijk op dementie, namelijk een spirituele en holistische kijk. Niet iedereen kent deze spirituele kant. Veel mensen weten wel wat dementie is. Er is veel informatie over te vinden op internet en er zijn verschillende boeken over geschreven. We hebben er beelden bij van ouderen die in een stoel hangen met kwijl uit de mond. Soms lopen deze ouderen nog maar zijn ze keer op keer de weg kwijt in dezelfde gang van het huis waar ze al jaren wonen.Het meest trieste wat mij toch wel is bijgebleven in het proces van mijn moeder, is het moment waarop mijn moeder haar eigen kamer niet meer herkende. Ik probeerde me dat voor te stellen. Hoe voelt dat, je eigen kamer niet meer kennen dus niet meer herkennen. Je komt binnen, al jouw spullen staan daar maar je ziet het niet. Al jaren woon je op deze plek en dan stel je ineens de vraag: Waar ben ik nou dan toch? Ik ken deze plek niet. Kunnen we nu weer naar huis? Ik probeerde mijn moeder dan gerust te stellen wat meestal niet lukte. Aards gezien is en blijft het een intens verdrietig proces. Toch weet ik dat er veel meer gebeurt, althans voor zover ik het bij mijn moeder heb mogen zien, dan alleen het verkalken van de aderen in de hersenen. Iedere keer als ik contact met haar probeerde te maken kreeg ik een kijkje in haar Ziel. Het was alsof ik de juiste toon vond met haar in contact te zijn. Ze liet me zien wie ze was, onder het masker van boosheid en frustratie. Ik mocht met haar meekijken in haar leven, haar angsten en haar trauma’s. Ze wist dat ik open stond voor haar ervaringen. Ze voelde in alles wat ik voor haar deed dat ik haar begreep. Al jaren heb ik een praktijk voor aura- en chakratherapie. Ik bestudeer de aura. Het is mijn werk om te kijken of er in de aura een disbalans is, of een blokkade. Zo heb ik ook mijn moeder geobserveerd. Ik observeerde haar aura en daarin zag ik haar processen. Ik probeerde inzicht te krijgen in het leven van mijn moeder met als doel haar te kunnen begrijpen. Wanneer ik haar begrijp kan ik haar beter helpen, kan ik wellicht iets van de angst wegnemen. Ik ben dankbaar tot op de dag van vandaag dat ik haar werkelijk heb mogen zien. Dat ze me voldoende vertrouwde om haar angsten, haar eenzaamheid en haar verdriet met mij te delen. Dementie is meer, veel meer dan het lichamelijk proces van aftakeling. Achter al die kwijlende monden en strompelende ouderen wonen vaak diep eenzame en getraumatiseerde mensen die hun hele leven maskers hebben opgehad. Achter de maskers zien we wie ze werkelijk zijn. Wanneer wij leren op deze manier naar dementie te kijken, zien we het werkelijke verhaal. Dan horen we wat ze ons nog zo graag willen vertellen.

Met deze eerste blog doe ik een oproep. Ik nodig je uit je ervaring met mij te delen omdat ik graag hoor wat jij vindt van dementie.

Heb je iemand in de naaste omgeving die lijdt aan dementie? Heb je iemand begeleid, of doe je dat op dit moment? Valt je iets op in de begeleiding of wil je de ervaring delen? Misschien wil je laten weten wat jij vindt van deze ziekte.

Ik hoor het graag van je.


Reageer op deze blog



03-09-2015 11:18 Marloes
Beste Treinie, Kort geleden is mijn vader overleden. Ruim 3 jaar geleden werd bij hem Alzheimer geconstateerd, de eerste jaren ging het allemaal redelijk maar het laatste half jaar ging het rap achteruit. Met vereende krachten hebben wij hem thuis kunnen houden, het was zwaar, maar wat zijn wij blij daarom. Het is een loffelijk streven dat je het mooie van dementie probeert te zien, maar ik heb het ervaren als een genadeloze, alles verwoestende ziekte, waarbij zowel de patient als de omgeving radeloos en tot op zekere hoogte machteloos moet toezien. Inderdaad, we hebben mijn vader zoveel mogelijk geholpen en misschien een hoop (waaronder veroleeghuis) kunnen besparen, maar laat niet weg dat dit voor hem een lijdensweg was. Bij deze wens ik iedereen veel sterkte toe die met deze ziekte wordt geconfronteerd en hopelijk kan jij steun en raad bieden met je site, met vriendelijke groet, Marloes
04-03-2017 11:10 Carola
Hoi Trijnie. Ik heb je boek deze week in mijn brievenbus mogen ontvangen. Ik werk in de psychogeriatrie en heb gisteren een mooie ontmoeting gehad met een bewoner. Wat ik schreef op mijn Facebookpagina deel ik nu ook met jou. https://www.facebook.com/dementie.mijnwerk/ Dankjewel voor je boek. Alweer een hele tijd ervaar ik dat het rust kan brengen wanneer ik mijn hand op het borst-/ hartgebied van een bewoner leg. Tijdens de massages Tactiel Stimulering, die ik hier in mijn praktijk geef, ook daarin laat ik mijn hand vaak wat langer liggen op dit gebied. Ik geef gehoor aan de ‘innerlijke’ beweging van het moment. Eergisteren werd het boekje in mijn brievenbus bezorgd van Trijnie Lucht 'Is het gisteren of vandaag'. Ze beschrijft het proces waarin ze haar moeder nabij is tijdens de laatste fase in haar leven waarin er sprake is van dementie. Dit doet ze vanuit haar kwaliteit van begeleiden. Daarin maakt ze gebruik van waarnemingen in aura’s. Ik heb nu ongeveer 30 bladzijden gelezen en deze zin bevestigd mijn beweging. “Doordat ik mijn hand op haar hartchakra mocht laten liggen, gaf ik haar liefdevolle energie. Het voelde voor mij als een samenwerken met engelen voor diepe genezing.” Wat als….. Wat als energie op deze manier mag stromen? Ik zie geen aura’s en engelen, maar ik ervaar. Het maakt mij enthousiast om me open te stellen en alle ruimte te geven aan dat het mogelijk zou kunnen zijn ook al is het niet mijn geleefde ervaringen. Het maakt me enthousiast hierin verder te gaan ontdekken. Gisterenmorgen kom ik bij een bewoner voor de ochtendverzorging. Hij is druk aan het praten en de inhoud staat in relatie met de dood. Ik maak uit zijn woorden op dat er mogelijk vreselijke dingen staan te gebeuren. Hij kijkt er zorgelijk bij. Hij zegt: ”Als ik onder die lamp ga staan dan wordt dat mijn dood.” Deze zin kwam er in zijn totaliteit uit terwijl de rest van wat hij zegt geen adequate volzinnen zijn en ik er niet veel van kan begrijpen. In zijn spreken komen zijn zorgelijke belevingen wel bij mij over. Wanneer Dhr. voor het grootste deel verzorgt is en ik op mijn hurken voor hem zit leg ik mijn hand voorzichtig op zijn borst. Ik let goed op of ik geen weerstand ondervind bij het maken van deze beweging. Mijn hand ligt rustig en ik voel de warme energie. Dan legt hij zijn hand op de mijne. Dhr. is nog steeds volop aan het vertellen maar het volume waarmee hij spreekt neemt wat af en in zijn totaliteit komt hij wat kalmer op mij over. Ik neem de tijd en luister naar hem. Regelmatig hebben onze ogen contact. Mijn luisterende houding staat op de voorgrond en ik reageer op een non-verbale manier en met een enkel woord. Op een bepaald moment zegt hij: “Ik ben blij dat jij dat hebt gedaan.” Wederom hoor ik een adequate zin en ik ben verrast. Waar hij hier nu precies op doelt is voor mij een vraag maar het hangt in ieder geval samen met dit moment. Mijn hart voelt enorm vreugdevol. Later als we samen naar de huiskamer lopen wordt er zelfs gelachen. Dhr. is de hele morgen goed gestemd, kijkt blij, maakt grapjes en is in interactie met zijn omgeving. Ik hoor er opmerkingen over dat ervaren wordt dat Dhr. vandaag in goeden doen is. Er wordt liefdevol op hem gereageerd. Vooral de gastvrouw is erg van hem gecharmeerd. Prachtig om te zien. Hij heeft een pen aangeboden gekregen waarmee hij creatieve bewegingen maakt op zijn placemat. In deze fijne energie doet hij zijn ding. Wat als…. Wat als er in een proces van dementie heling plaatsvindt en je dienstbaar mag/kan zijn in dat proces? Wow! Ja, wat als alles mogelijk is en niets hoeft te worden uitgesloten. Wat geeft dat enorm veel ruimte. Ik verheug me op alles wat er nog te ontdekken valt. Want dát ik hierin wil ontdekken heb ik uitgesproken en als een wens het universum ingezonden.
06-09-2015 09:16 Andre
Je gaat echt teveel voorbij aan het feit dat dementie een verschrikkelijke ziekte is die heel belastend voor de omgeving. Ik vind het te simpel spirittueel gebabbel.
04-09-2015 15:54 Jenny Rave
Hallo Trijnie. Wat mooi heb je deze blog opgezet en wat je schrijft raakt me enorm. Vooral de zin `achter de maskers zien we wie ze werkelijk zijn` treft me. Mijn moeder was ook dement, en haar heb ik toen van een andere kant leren kennen. Ze zong de hoogst geestelijke liederen, terwijl ze altijd zo tegen kerk en geloof was. En mooi zingen dat ze kon, dat hadden we nooit van haar gehoord. Heel bijzonder was dat! Van een buurvrouw hoorde ik dat haar vader, die zwaar gereformeerd was, in zijn dementie alles aan elkaar vloekte. Het is een heel nare ziekte! Ik wens jullie heel veel succes met dit mooie initiatief. Lieve groet van Jenny